‘Vanuit hun affiniteit met sociaal-artistiek theaterwerk maken Marlies Tack en Michaël Vandewalle De Hyenalaan: een overtuigende voorstelling die vertrekt vanuit de jeugdzorg maar uiteindelijk breder kijkt naar hoe we zorg kunnen dragen voor ons sociale weefsel.’ - Simon Knaeps, Etcetera

We hebben u gevonden aan de rand van de weg. Of ge hebt ons gezocht en dan pas gevonden. Ge waart verloren. Alles kwijt. Maar nu zijt ge hier. In de Hyenalaan. In de witte villa staan vier creaturen dag en nacht klaar voor elke vorm van zorg en opvang. Een ontmoetingshuis. Een schuilplaats. Een warme plek waar men zich geaccepteerd voelt.

De Hyenalaan is een pleidooi dat doet nadenken over zorgen en zorg dragen. Over hoe we die zorg organiseren als maatschappij en als vriend, klasgenoot, kleinkind, als lief en als buurman. Wat kunnen we betekenen voor iemand? Wat betekent sociaal engagement? En hoe ontmoeten we elkaar?

'Michael Vandewalle en Marlies Tack maken met ‘De Hyenalaan’ een erg fijne, aandoenlijke en vooral confronterende voorstelling.’ - Klaas Tindemans, pzazz

Een voorstelling van Marlies Tack en Michaël Vandewalle, die hun ervaring als theatermakers in het sociaal-artistieke inzetten ter creatie van De Hyenalaan: een nieuwe wereld van zorg en zorg dragen. Ontmoetingen en verhalen over de confrontatie met armoede, psychisch lijden, verslavingen, instellingen en zorginstanties liggen mee aan de basis.

Zaterdag 7 maart: voorgesprek door Henk Vandaele

De vertoning van De Hyenalaan op zaterdag 7 maart 2026 wordt voorafgegaan door een lezing van Henk Vandaele in onze studio om 19u. Ben je er graag bij? Inschrijven kan hier. 

Henk Vandaele is verpleegkundige en filosoof. Hij is hoofdredacteur van het filosofisch tijdschrift De Uil van Minerva en lector filosofie en ethiek aan de VIVES Hogeschool.

In het boek Homo holocauston (borgerhoff-lamberigts, 2024) stelt Vandaele dat de klimaatcrisis het gevolg is van een moderne cultuur waarin zowel mens als natuur worden opgeofferd voor eindeloze economische groei. Tegelijkertijd toont hij echter ook aan hoe onze cultuur potentieel
wordt gekenmerkt door een enorm zorgvermogen, opgevat als een dagelijkse praktijk van ‘geven en nemen’.

Homo holocauston verkent die spanning tussen ‘zorg’ en ‘offeren’ en probeert zo onze tijd te begrijpen. Dat geeft een uniek en verrassend inzicht in onze tijd als een modern politiek project dat elke vorm van zorg negeert. De moderniteit belooft ons een 'zorgeloos' leven en net daarom raken we in de knoei. Misschien moeten we durven om zorgzaam in het leven te staan!

(c) Anthony Chang

(c) Beeldstorm