Misschien? Misschien!

Met zijn Engelstalige mastervoorstelling Misschien geeft Gilles Van Hecke een kort, maar krachtig beeld weer over hoe sommige mensen door het leven gaan. Fucked up, ietwat radicaal, maar vooral eenzaam en alleen. Zullen ze vandaag hun eigen held zijn en zichzelf redden? Misschien.

Is vandaag een dag waarop de zon door de wolken schijnt of zijn het enkel de donderwolken die ze kunnen zien? Misschien. Hoewel de korte uitleg bij het solostuk niet meteen is wat je aanvankelijk zou verwachten, is het wel een stuk dat vragen bij je oproept over verschillende gevoelige onderwerpen zoals eenzaamheid, depressiviteit en radicalisering.

Doorheen de volledige voorstelling geeft Gilles Van Hecke de conflicterende gevoelens van radicaliteit en eenzaamheid weer met als tegenstelling zijn need to please in de maatschappij. Hij wil uit zijn eenzame wereld door middel van het maken van vlogs en vind-ik-leuks te verkrijgen, maar hij kan er nooit volledig bij horen. Om zo’n sterke emoties over te brengen, maakt hij gebruik van een camera. Je ziet hem zowel in realiteit op het podium, maar tegelijkertijd ook via de geprojecteerde camerabeelden. Zijn intonatie en gezichtsuitdrukkingen kleuren het gehele stuk op een uiterst frappante manier.

Hoewel het stuk op zich vrij rustig begint met Hallelujah van Jeff Buckley, neemt het snel een andere wending. Een sobere outfit die past bij sobere muziek en een sober personage. Daarna gaat het snel een voortvarende richting uit en wordt Prometheus, de titaan die de mensheid vuur gaf, aangehaald als voorbeeld om de hele maatschappij en daarbij horende corruptie overboord te gooien.

Een eenduidig gevoel schetsen over dit solostuk is niet mogelijk. Na het verlaten van de zaal heerst er een mengeling van verwarring, herkenbaarheid, schok en humor. Eens het wat bezonken is, besef je pas hoe verknipt en realiteitsgebonden Gilles’ stuk is. Hilariteit komt om het hoekje piepen in de slotscène waarin het duistere plan uit de doeken gedaan wordt voor één simpele reden: het is zo surrealistisch dat het onmogelijk is.

Geen eenvoudig stuk ‘Misschien’, maar door Gilles Van Heckes sterke prestatie is het zeker de moeite waard om te gaan kijken. In slechts twintig minuten tijd roept hij een wervelwind van gevoelens op en doet hij je visies op de wereld in vraag stellen. Voor liefhebbers die graag eens hun blik verruimen, is het zeker een aanrader, of je nu een millennial bent of niet.

Tekst: Louise Allegaert en Veerle Schouppe
Foto's: Luc Depreitere en Elien Vervaet