Maarten De Vrieze over Utopera

Meer lezen over de voorstelling?
Andere makers aan het woord?

Maarten De Vrieze is de scenograaf van de voorstelling. Ondertussen studeert hij autonome vormgeving aan het KASK in Gent en is hij lid van Lucinda Ra.

“Ik heb een raar traject afgelegd. Ik fotografeerde veel vroeger, maar een artistieke opleiding heb ik nooit gehad. Integendeel: ik heb elektromechanica gestudeerd en ging daarna aan de slag in verschillende fabrieken. Pas op mijn reizen ben ik met artistieke mensen in contact gekomen en zo raakte ik geïnteresseerd in scènografie. Via Bart Capelle leerde ik Haider kennen. Sindsdien heb ik enkele van zijn decors gemaakt.

Het decor van Utopera is ontstaan uit gesprekken die we samen hadden. We wisten al vrij snel dat we iets met een gebouw wilden doen, zij het dan niet letterlijk. Ik had net een eigen werk tentoon gesteld op een expo, waarbij ik tijdens een performance een tegelvloer openbrak. Daaruit is het idee voor de voorstelling gekomen. De rest is daarna gegroeid.

Het is de derde keer dat ik met Haider werk, en we raken steeds meer op elkaar ingespeeld. Het was echt een goede samenwerking. Het decor staat niet op zichzelf, dat vind ik fijn. De betekenis ervan zit in het stuk en in de personages. Het decor is een medespeler. Haider en Dipika nemen het vast, ze spelen ermee, trekken het aan.
Daarom is het goed dat ik het idee van de tegels vrij snel had. Haider en Dipika hebben veel tijd gehad om hun het decor eigen te maken. Ze hebben er tijdens repetities vaak mee gespeeld en zijn zo samen geëvolueerd.

Maar het allermooiste moment in de voorstelling heeft voor mij net niets met decor te maken. Het is de dans waar de personages die Dipika en Haider spelen zich tot elkaar aangetrokken voelen, maar ze zich tegelijkertijd ook afstotend gedragen. Door die dans wordt de complexe menselijke relatie tot elkaar poëtisch verbeeld.

De architecte Zaha Hadid is een belangrijke inspiratiebron geweest voor de voorstelling. Maar haar gebouwen hebben niet rechtstreeks een invloed gehad op het decor. Ze heeft in België onder meer het havengebouw van Antwerpen ontworpen, maar daar heb ik bewust niets mee gedaan. Ik wil niet te concreet worden in de verbeelding, omdat dat contraproductief werkt bij mij. Ik laat mijn fantasie liever uit gesprekken ontstaan. Te concrete beelden kunnen de verbeelding compleet dicht plamuren."