Een verhaal over eenzaamheid

Buzz is een productie van Arsenaal/Lazarus, KGbe en Kopergietery. Het stuk, herwerkt door actrice Charlotte Vandermeersch, is gebaseerd op de bejubelde debuutroman van de Noorse schrijver Johan Harsstad, genaamd “Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?”. Deze voorstelling sleurt je mee in een draaikolk vol emoties, een voorstelling waarin elke volwassene zich op zijn eigen manier in herkent.

Het verhaal begint bij de tiener Mattias. Op het moment dat Mattias zijn eerste adem uitblies op Aarde, nam Buzz Aldrin zijn eerste stappen als tweede man op de Maan. Buzz wordt voor Mattias een idool: een man die, ondanks het belang van zijn daden, in de schaduw van Neil Armstrong kan leven, helemaal anoniem. Net zoals Mattias zijn leven voor ogen had. Een leven vol pech, weliswaar. Een relatie die op de klippen loopt, zijn werk dat failliet gaat. Mattias besluit mee te varen naar de Færøer-eilanden, ‘het land waar geen boom groeit, het land dat op de maan lijkt’. Maar ongeluk strijkt ook de boot: Matthias wordt wakker, maar niet waar hij moet zijn. Hij wordt wakker op een verlaten weg, helemaal doorweekt, gewond en zijn zakken bomvol geld.

Mattias wordt gevonden door een zekere Dr. Havstein. Radeloos stapt hij in zijn auto. Dr. Havstein blijkt een psychiater te zijn, met goede bedoelingen weliswaar. Hij neemt Mattias mee naar een tehuis die onderdak biedt voor psychiatrische patiënten. Daar leert hij mensen, Anna en Ennen kennen die hem een nieuwe thuis geven, ver weg van zijn verleden.

Het decor zit vol elementen die de donkere sfeer van het boek weergeven. Regendruppels versterken het gevoel van verdriet. Beelden op de achtergrond die haar woorden illustreren, vrij voor eigen interpretatie. Vandermeersch werkt samen met twee muzikanten: Karen Willems en Antoon Offeciers, respectievelijk aan de drums en keyboard. Die muzikanten gaven het stuk telkens een sfeer die diep door je heen gaat, waardoor het allemaal nog meer beklijvend wordt. Ook het lichtspel speelt in op de sfeer van het moment. Het feit dat Vandermeersch het stuk alleen brengt, laat het publiek nog meer voelen hoe eenzaam het hoofdpersonage eigenlijk is.

“Sommige mensen willen publiek zijn. Sommige mensen willen radertjes zijn. Niet omdat ze dat moeten, maar omdat ze willen.”

Eerst en vooral is het een verhaal dat over eenzaamheid gaat. Niet begrepen worden. Verdwaald zijn in het leven. Het is oké om niet in de spotlight te willen staan, en dat is de belangrijkste boodschap die dit toneelstuk wil naar voor brengen. Mattias struggelde met het vinden van een weg in het leven. Telkens als hij zijn weg omhoog vond, viel hij meteen weer dieper naar beneden. Het leven is een rollercoaster vol emoties.

Charlotte Vandermeersch heeft haarzelf met deze voorstelling sterk overtroffen. Al vanaf de eerste minuut sleept ze ons mee in het verhaal. Als kijker voel je al meteen de pijn en eenzaamheid die Vandermeersch naar voren brengt. Het is een simpele voorstelling, maar het is net die simpelheid die het zo beklijvend maakt. De actrice toont het beste van zichzelf met pure emoties. Meer heeft ze niet nodig. Je voelt als kijker dat Vandermeersch zelf ook enorm geraakt wordt door haar personage. Dat toont zij door tranende ogen en een stem die soms onvermijdelijk breekt. De productie zit uitstekend in elkaar. De toevoeging van muziek zorgt voor een uitstekende extra dosis sfeer. Het moment waarop Vandermeersch begint te zingen is ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de voorstelling. Tegelijkertijd is het ook een belangrijk moment in het leven van Mattias: het besef dat hij enorm getalenteerd is. Hij is plots niet meer onzichtbaar, terwijl hij dat net zo beangstigend vindt.

Ondanks het feit dat de productie erg goed in elkaar zit, is het jammer dat de muziek de stem van Vandermeersch soms overheerst. Dat zorgde ervoor dat sommige dingen erg moeilijk te verstaan waren, en zo worden er stukken van de voorstelling meteen weer onduidelijker. Buzz sleept je mee in een verhaal dat toont hoe eenzaam het leven kan zijn, en dat het helemaal niet erg is om niet Neil Armstrong te willen zijn.

Tekst: Margot Lefevre en Romanie Laigneil
Foto's: Phile Deprez