De immer stroeve Martens heeft een complex leven achter de rug, politiek en ook privé. Dat kende heroïsche hoogtepunten, maar ook tragikomische dieptepunten - vaak uitgelokt door anderen. Onze vorst hield van hem als van een boezemvriend. André Cools heeft hem altijd graag gemogen. Het volk duldde hem, ook na de zoveelste volmacht of inlevering. En zijn eigen partij had hem nodig - tot ze hem uiteindelijk kon uitspuwen. Nu troont hij aan de zijlijn van de nationale politiek, onmachtig maar met flegma. Het zal niet bij leven zijn dat men hem een standbeeld gunt.

Met Martens wordt dat alles in kaart gebracht. Het is de tocht van een enigmatisch personage door het splijtende, na-oorlogse vaderland. ‘Martens' wordt een theatervertelling, die het persoonlijke en politieke leven van het personage schetst, maar ook de veranderde zeden en gewoonten in het België vanaf de jaren vijftig.

Is Martens hard?
Ja.
Martens is hard.
Voor zichzelf.
Hij is bereid om een deel van zijn idealen
in te leveren
Opdat hij een ander deel van zijn idealen
Misschien
heel misschien
waar kan maken.
Een gevaarlijke gok.
Een pijnlijke oefening.
En uiteraard een onderwerp voor gemakkelijke kritiek
vanachter de zijlijn:
Hij heeft zijn idealen verraden!
Hij heeft zijn idealen verraden!
Maar niemand begrijpt
dat er moed voor nodig is
veel moed
om het warme nest van de idealen te verlaten
voor de koude wereld van de politieke realiteit.
( tekstfragment uit de voorstelling Martens )