René Heyvaert schreef tijdens zijn leven vele brieven, over zijn rol als mens en als kunstenaar in de maatschappij. Brieven waarin hij nadacht maar ook klaagde over zijn slechte gezondheid en over wat voor eenzame sukkelaar hij wel was. Dat is het basismateriaal voor de voorstelling, herwerkt door Paul Mennes en Pol Heyvaert zelf. De voorstelling wordt een auditie voor de ware René, maar schetst tegelijk een portret van een eigenzinnig man met verschillende gezichten en persoonlijkheden.

Op scène stellen drie mensen zich kandidaat om René Heyvaert te portretteren. Via audities proberen ze elk op hun eigen manier zijn wispelturig karakter te vangen. Omdat ze graag iemand anders willen zijn. Omdat ze hét perfecte personage willen neerzetten. Of omdat ze gewoon graag op een podium staan. Misschien hebben de acteurs alvast dit gemeen met René: de drang naar erkenning en de stiekeme hoop dat kunst hun leven kan redden.

Lees hier de recensie uit De Morgen en De Standaard